2de Ontmoeting de!Kunsthumaniora

Bij de tweede ontmoeting werd het duidelijk dat iedereen een andere interpretatie heeft van de opdracht. Er waren veel verschillende ideeën, maar dat is net wat het interessant maakt: als iedereen hetzelfde idee had, was de samenwerking maar saai en nutteloos geweest.

Ik kan slechts over een deel van de groep iets zeggen want ik was er niet meer bij het groepsgesprek op het einde.

Als eerste kwam er het idee dat kunst misschien wel therapeutisch kan zijn. Je kan je emoties en onzekerheden in een kunstwerk leggen en zo kan kunst misschien wel een goede leermeester of spiegel voor jezelf zijn. Je kan zaken van je af zetten met je kunst en tegelijk kan het troost bieden. Daartegenover staat wel dat kunst op deze manier iets is dat enkel voor jezelf is, maar kunst is toch ook een vorm van communicatie? Ik denk dat je met kunst tegelijk ook een sterke boodschap kan overbrengen op een publiek.

Hegel spreekt over de herhaling van de geschiedenis en dat idee an sich kan je natuurlijk ook gebruiken om tot een kunstwerk te komen. Bij het spreken over het wederkeren van zaken denk ik snel aan een vicieuze cirkel. Dat is ook het idee van Sieglinde: zij wil cirkels gebruiken om Hegels filosofie weer te geven. Deze cirkels mogen niet te perfect zijn want mensen maken veel fouten en onze geschiedenis is niet al te “egaal” verlopen. 

Een groepslid van mij, Emma, wilde dan weer rond het stereotiepe beeld rond man en vrouw werken. In de bijzonder wil ze onderzoeken wat ons vrouw maakt, wat dus de elementen van vrouwelijkheid zijn. Bij het gesprek kwam er nog een interessante “denkoefening” naar boven. het lijkt me interessant om erover na te denken hoe onze wereld er zou uitzien als vrouwen vanaf het begin van onze geschiedenis meer macht hadden gehad.

Een andere invalshoek was dan weer hoe de natuur afgebeeld kan worden in kunst zonder al haar glorie te verliezen, de natuur is namelijk onvatbaar in slechts 1 kunstwerk. Je zou de natuur geweld aan kunnen doen door ze af te beelden. Dat doet me heel erg denken aan Kant en het sublieme. De natuur is op bepaalde vlakken wel subliem, maar als je ze gaat afbeelden riskeer je het om dat sublieme te reduceren tot iets dat “slechts” schoon is.

Je zou van kunst ook een hele belevenis kunnen beschouwen. Dat is wat Max van plan is: streven naar een hogere dimensie. Ook een heel ambitieus en interessant plan. Door een assemblage te maken van verschillende visuele elementen, maar ook gebruik te maken van audio door misschien zijn eigen muziek erbij te betrekken. Dit doet bij denken aan de tentoonstelling die wij gezien hebben in het fotomuseum van Bieke Depoorter. Meer specifiek bedoel ik die donkere kamer met schermen waar foto’s elkaar afwisselden terwijl er dreigende muziek speelde.

Als voorlaatste werd er met het idee gespeeld om van de natuur kostuums te maken. De natuur zou dus gebruikt kunnen worden als materiaal en bijgevolg komt er een mooie combinatie van mens en natuur. Dit met de bedoeling om aan te tonen dat de mens op dit moment dè storende factor is in deze natuur en dat we daarvan af moeten. Mens en natuur moeten mooi blenden, we zijn namelijk beiden even vergankelijk.

Ik vind dat al deze ideeën heel wat potentieel hebben en ik ben zo ontzettend benieuwd hoe al deze werken er uiteindelijk zullen uitzien! Ik hoop dan ook dat wij als Xaveriuscollege daar toch een (kleine) bijdrage hebben aan kunnen geven.